تو همچون کرم قزمستی و خفته و آنکش آزردی

به خاک افکنده ای داری که لرزد عرش ز افغانش

چون بیژن داری اندر چه مخسب افراسیاب آسا

که رستم در کمین است و کمندی زیر خفتانش

چو کرمی کن به شب تابد ببین بیدار و سوزانش

سگی کردی کنون العفو می گو گر پشیمانی

که سگ هم عفو می گوید مگر دل شد پشیمانش