دل زمین خفقان و دم زمان فواق

ز بیم ناوک پروین گسل برای گریز

ز آسمان بستاند بناب نعش طلاق

بگیرد از تپش تیغ و ز امتلای خلاف

تو ابروار بر آهخته خنجری چون برق

فرشته وار نشسته بر اشهبی چو براق

به یگ گشاد ز شست تو تیر غیداقی