شود چو پاسخ کهسار باز تا غیداق

تو ابروار بر آهخته خنجری چون برق

فرشته وار نشسته بر اشهبی چو براق

به یگ گشاد ز شست تو تیر غیداقی

در آن زمان که کن تیغ با کف تو وصال

ز بس که جان بدان را دهی ز جسم فراق

گمان بری که ز ارواح تیره زیر اثیر