به سر آن نرسد وهم بوعلی دقاق

منم که گاه کتابت سواد شعر مرا

فلک سزد که شود دفتر و ملک وراق

دقایقی که مرا در سخن به نظم آید

ایا شهان زمانه عیال شفقت تو

به حال من نظری کن به دیده اشفاق

که خیره شد دلم از جور کنبد ازرق