که کینه ورزد با چون منی ز روی نفاق

که خیره شد دلم از جور کنبد ازرق

چو طبع محرور از فعل داروی زراق

جهان موافق مهر تو است مگذارش

به حسب طاقت خود طوق دار مدح توام

چرا ز طایفه خاصگان بماندم طاق

مرا ز چنگ نوائب به جود خود برهان