گر طوبی بهشت برآرد گیای خاک

تب لرزه یافت پیکر خاک از فراق او

هم مرقد مقدس او شد شفای خاک

با عطرهای روضه پاکش عجب مدار

سوگند هم به خاک شریفش که خورده نیست

زو به نواله ای دهن ناشتای خاک

در ملت محمد مرسل نداشت کس