خود چه زیانت بود گر به قبول سگی

هرچه ز جان هست بیش با لبت از نیست کم

خاک توام سایه وار سایه ز من در مدزد

نار نه ام برمجوش، مار نه ام در مرم

عمر زیان کرده ای از تو شود محتشم

در طلبت کار من خام شد از دست هجر

چون سگ پاسوخته دربدرم لاجرم