فرسوده شد آرزوی مرهم

جان خاک شود به طمع جرعه

چون رطل طرب کشی دمادم

با لذت طعنه تو دل را

خاقانی خاک درگه توست

او را چه محل که آسمان هم

هرچند جهان گرفت طبعش