بسته است مرا قضای مبرم

گر چه شعرا بسی است امروز

این طائفه را منم مقدم

هرچند درین دیار منحوس

مرخاتم را چه نقص اگر هست

انگشت کهن محل خاتم

در قالب آدم امیدم