خالی خزینه از درم و کاسه از طعام

من دست بر جبین ز سر درد چون جنین

کارد ز عجز روی به دیوار پشت مام

من چفته چنگ و گم شده سر نای و چون رباب

در مطبخ فلک که دو نان است گرم و سرد

غم به نواله من و خون جگر ادام

غم مرد را غذاست چو فارغ شد از جهان