خون تیغ راحلی است چو بیرون شد از نیام

در مطبخ فلک که دو نان است گرم و سرد

غم به نواله من و خون جگر ادام

غم مرد را غذاست چو فارغ شد از جهان

او کز درم درآمد و دندان سپید کرد

پوشید بام را سر دندانش نور فام

سردابه دید حجره فرو رفت یک دو پی