طوق سر چون سر چوگان به خراسان یابم

از سر زانو کشتی و ز دامان لنگر

بادبانشان ز گریبان به خراسان یابم

بی سران را که چو گویند کمر کش همه را

ز آتش سینه مردان که ز دل آب خورند

جگر آتش بریان به خراسان یابم

همه دل گوهر و رخ کرده حلی دار چو تیغ