بدید آن جهان را دل روشنم

که من دورم از راه و فرمان دیو

به یزدان گراید همی جان من

که آن دیدم از رنج درمان من

خرد شد ز بدهای او جوشنم

بزال آنگهی گفت تندی مکن

براندازه باید که رانی سخن