در جزیره بازمانم ز آتشین پل نگذرم

لیس من اهلک به گوش آدم اندر گفت عقل

آن زمان کز روی فطرت ناف می زد مادرم

بحر پی پایاب دارم پیش و می دانم که باز

همچو موی عاریت اصلی ندارم از حیات

همچو گل گونه بقائی هم ندارد جوهرم

نی سگ اصحاب کهفم نی خر عیسی ولیک