نیم چو ابر که بر هر خسی گهر بارم

چو باد از در هر کس نخوانده درنشوم

چو خاک هم خود را بی خطر بنگذارم

نیم چو آب که با هر کسی درآمیزم

چو طوطی ارچه همه منطقم نه غمازم

چو تیغ گرچه همه گوهرم نه غدارم

نیاز گر بدرد پیکر مرا از هم