چو مرد از پسش هیچ ماتم ندارم

هنر درخور معرکه دارم آخر

اگر ساخت درخورد ادهم ندارم

از آنم به ماتم که زنده است نفسم

گلستان جان آرزومند آب است

از آن دیده را هیچ بی نم ندارم

چو از حبس این چار ارکان گذشتم