طوفان به هفت رقعه ادکن درآورم

چون کوه خسته سینه کنندم به جرم آنک

فرزند آفتاب به معدن درآورم

از جور هفت پرده ازرق به اشک لعل

از کشت زار چرخ و زمین کاین دو گاو راست

یک جو نیافتم که به خرمن درآورم

از چنگ غم خلاص تمنی کنم ز دهر