صد کاروان درد معین درآورم

چون دم برآرم از سر زانو به باغ غم

از شاخ سدره مرغ نوازن درآورم

زانو کنم رصدگه و در بیع خان جان

غم بختی ای است توسن و من یار کاروان

از خان بی پشت بختی توسن درآورم

دل تنگ تر ز دیده سوزن شده است و من