آسیمه سر چو گاو خراسم که چشم بند

خط فسون عقل به مسکن درآورم

همت شود حجاب میان من و نظر

گر من نظر به عالم ریمن درآورم

نگذاردم که چشم به روغن درآورم

در رنگ و بوی دهر نپیچم که ره روم

ارقم نیم که یال به چندان درآورم