ارقم نیم که یال به چندان درآورم

آسیمه سر چو گاو خراسم که چشم بند

نگذاردم که چشم به روغن درآورم

در رنگ و بوی دهر نپیچم که ره روم

من نامه بر کبوتر راهم ز همرهان

باز اوفتم چو دیده به ارزن درآورم

گر خاص قرب حق نشوم واثقم بدانک