پیشش زبان به گفتن سن سن درآورم

گفتم به ترک مدح سلاطین، مبین از آنک

سحر مبین به شعر مبین درآورم

کو شه طغان جود؟ که من بهر اتمکی

خاقانی مسیح دمم پس به تیغ نطق

همچون کلیم رخنه الکن درآورم

بهر دو نان ستایش دو نان کنم؟ مباد