لب را مدد از فغان ببینم

بس بی نمک است عیش، وقت است

کز دیده نمک فشان ببینم

نشگفت که چون نمک بر آتش

از جفتی غم به باد غصه

دل حامله گران ببینم

خون گریم و از دو هندوی چشم