بسپرده شدم به پای اعدا

تو صد سپهی به یک قلمران

از نکته بکر و نوک خامه

من موی شکافم و تو سندان

مسپار مرا به دست نسیان

برهان داری، مرا به یک لفظ

از پنجه روزگار برهان