بر درگه تو غلام و دربان

گیرم که دل تو بی نیاز است

از شاعر فاضل و سخندان

هم هندوکی بباید آخر

هنگام سخن مکن قیاسم

ز آن دشمن روی نامسلمان

آن کو ز دهان رید همه سال