در سلسله شد دجله، چون سلسله شد پیچان

گر دجله درآموزد باد لب و سوز دل

نیمی شود افسرده، نیمی شود آتش دان

تا سلسله ایوان بگسست مدائن را

گه گه به زبان اشک آواز ده ایوان را

تا بو که به گوش دل پاسخ شنوی ز ایوان

دندانه هر قصری پندی دهدت نو نو