سر نی و بن همیشه ز سودن خرابشان

ایشان ز رشک در تب سرد آن گهی مرا

کردند پوستین و نکردم عتابشان

هستند از قیاس چو فرسوده هاونی

این شیشه گردنان در این خیمه کبود

بینام چون قرابه به گردن طنابشان

زنبور نحل و کرم قزند از نیاز و آز