اشعارشان چو دعوت نامستجابشان

چون دهر کس فروبر و ناکس برآورند

ز آن در وفا چو دهر بود انقلابشان

بیش از بروتشان نگذشته است و نگذرد

از آب نطقشان که گشاید فقع که هست

افسرده تر ز برف دل چون سدابشان

از طبع خشکشان نتوان یافت شعر تر