نیلوفر آرزو که کند از سرابشان

از آب نطقشان که گشاید فقع که هست

افسرده تر ز برف دل چون سدابشان

از طبع خشکشان نتوان یافت شعر تر

سحر حلال من چو خرافات خود نهند

آری یکی است بولهب و بوترابشان

کورند زیر طشت فلک لاجرم ز دور