کز بر عرش آمد استوای صفاهان

بلکه چو جوزا دو میوه اند جنابه

عرش و جناب جهان گشای صفاهان

ز آ، نفس استوی زنند علی العرش

خاک صفاهان نهال پرور سدره است

سدره توحید منتهای صفاهان

دیده خورشید چشم درد همی داشت