هم قصبه گل شکر فزای صفاهان

کرد لبم گوش روزگار پر از در

ناشده چشم من آشنای صفاهان

بس لب و گوشم به حنظل و خسک انباشت

سنبله چرخ کو مساحی معنی

دانه دل ساید آسیای صفاهان

راست نهادند پردهاش و به بختم