قطب وارم بر سر یک نقطه دارد چار میخ

از رخم کهگل کند اشک زمین اندای من

چون کنار شمع بینی ساق من دندانه دار

ساق من خائید گوئی بند دندان خای من

این دو مریخ ذنب فعل زحل سیمای من

تا که لرزان ساق من بر آهنین کرسی نشست

می بلرزد ساق عرض از آه صور آوای من