دانه زن پیدا نبیند خرمن سودای من

ای عفی الله خواجگانی کز سر صفرای جاه

خوانده اند امروز انار الله بر خضرای من

هر زنی هندو که او را دانه بر دست افکنم

چون زر و گل به دست الا که خار پای عقل

صید خاری کی شود عقل سخن پیرای من

زر دو حرف افتاد و باهم هر دو را پیوند نی