آبنوسم در بن دریا نشینم با صدف

در شهیدی شاهدی دارد گل رعنای من

چند بیغاره که در بیغوله عاری شدی

ای پی غولان گرفته دوری از صحرای من

خس نیم تا بر سر آیم کف بود همتای من

جان فشانم، عقل پاشم، فیض رانم، دل دهم

طبع عالم کیست تا گردد عمل فرمای من