هم نشکند چو سرو دل زورمند او

زین سبز مرغزار نجوید حیات از آنک

قصاب حلق خلق بود گوسفند او

سربسته همچو غنچه کشد درد سر چو بید

خضر است و خان و خانه به عزلت کند به دل

هم خضر خان و مشغله او ز کند او

با همتی چنین سوی ناجنس میل کرد