تا لاجرم گداز کشید از گزند او

خضر است و خان و خانه به عزلت کند به دل

هم خضر خان و مشغله او ز کند او

با همتی چنین سوی ناجنس میل کرد

باز سپید با مگس سگ هم آشیان

خاک سیاه بر سر بخت نژند او

سیمرغ بود جیفه چرا جست همچو زاغ