هر چند کان سقط به دمش زنده گشته بود

خاک سیاه بر سر بخت نژند او

سیمرغ بود جیفه چرا جست همچو زاغ

پست از چه گشت آن طیران بلند او؟

چون دست یافت سوخت ز اسقاط زند او

خورشید دیده ای که کند آب را بلند؟

سردی آب بین که شود چشم بند او