آتش سخن بس است که فرزند طبع اوست

چون دست یافت سوخت ز اسقاط زند او

خورشید دیده ای که کند آب را بلند؟

سردی آب بین که شود چشم بند او

فرزندی آنچنان که بود فر زند او

حاسد چو بیند این سخنان چو شیر و می

سرکه نماید آن سخن گوز کند او