دهر لگد کوب گشت از تک جولان او

لیک ز بیم رصد در گلش آلوده اند

تاز گل آید برون گوهر رخشان او

دل چو فرو کوفت پای بر سر نطع وجود

نیست ازین آب و خاک ز آب و هوائی است دل

کآتش بازی کند شیر نیستان او

ای شده از دست تو حله دل شاخ شاخ