گم کن زبان که مار نگهبان گنج توست

بنشان غبار غصه به باران صبح گاه

چون بر بطت زبان چه بکار است بهتر آنک

چون نای بی زبان زنی الحان صبح گاه

بر گنج خود تو باش نگهبان صبح گاه