بر شب شبیخون ساخته، خونش به عمدا ریخته

در کام صبح از ناف شب مشک است عمدا ریخته

گردون هزاران نرگسه از سقف مینا ریخته

صبح است گل گون تاخته، شمشیر بیرون آخته

کیمخت سبز آسمان، دارد ادیم بی کران

خون شب است این بی گمان بر طاق خضرا ریخته

صبح آمده زرین سلب، نوروز نوراهان طلب