رنگ سپیدی بر زمین، از سونش دندانش بین

ره سوی دریا یافته، تلخاب دریا ریخته

چو یوسف از دلو آمده، در حوت چون یونس شده

از حوت دندان بستده، بر خاک غبرا ریخته

سوهان بادش پیش ازین، بر سبز دیبا ریخته

زان پیش کز مهر فلک، خوان بره ای سازد ملک

ابر اینک افشانده نمک، وز چهره سکبا ریخته