سزاوار شاهی و زیبای تخت

که نپسندد از ما بدی دادگر

نه هر کو بدی کرد بیند گهر

که یزدان کسی را کند نیک بخت

جهان آفرین بر روانم گواست

که گشت این سخنها بلهراسب راست

که دارد همی شرم و دین و خرد