الحق نهنگ هندویی، دریا نمای از نیکویی

در چشم خضر از گرد ره، کحل مسیحا ریخته

تیغت همه تن شد زبان، با دشمنت گفت از نهان

کای هم به من در یک زمان، خون تو حاشا ریخته

صحنش چو آب لولویی، از چشم شهلا ریخته

هم سال آدم آهنش، در حله آدم تنش

آن نقطه بر پیراهنش، چون شیر حوا ریخته