و آتشی ز آب صبوحی در جهان انگیخته

در وداع روزه گلگون می کشیده تا ز خاک

جرعه چون اشک وداع گلستان انگیخته

کرده سی روزه قضای عشرت اندر یک صبوح

نکهت جام صبوحی چون دم صبح از تری

عطسه مشکین ز مغز آسمان انگیخته

شاهدان آب دندان آمده در کار آب