گر زخم یافته دلت از رنج بادیه

شنگرف رنگ گشته و سیماب سان شده

حجاب آستان خلیفه ز جاه تو

برده نشان که جاه تو سلطان نشان شده

دیدار کعبه مرهم راحت رسان شده

چون ناخنی ز کعبه نه ای دور و زین حسد

در چشم دیو ناخنه است استخوان شده