چو بینی مرا با سیاوش بهم

همی دارشان تا تو باشی بجای

نباید که یزدان چو خواندت پیش

روان شرم دارد ز کردار خویش

ز شرم دو خسرو بمانی دژم

پذیرفت لهراسب زو هرچ گفت

که با دیده شان دارم اندر نهفت