از فلک خسته شمشیر جفائید همه

چون کلید سخنم در غلق کام شکست

بر در بسته امید چه پائید همه

تا چو نوک قلم از درد زبانم سیه است

چشم بادام من است از رگ خون پسته مثال

به زبان آن رگ خون چند گشائید همه

خوی به پیشانی و کف در دهنم بس خطر است