ناید همی ز آهن بد گوهر آینه

دانم تو را ز من نگزیرد برای آنک

گه گه کند پاک به خاکستر آینه

از نیم شاعران هنر من مجوی از آنک

شاید که ناورم دل مجروح بر درت

زیبد که ننگرم به رخ اصفر آینه

کز بیم رجم برنشود دیو بر فلک