دوا به ز قلب شتائی نیابی

به دیماه خوف آتش غم سپر کن

که اینجا ربیع رجائی نیابی

چو سرسام سرد است قلب شتا را

به غم دل بنه کاینه خاطرت را

جز از صیقل غم جلائی نیابی

غم دین زداید غم دنیی از تو