بجز سوزنش رشته تائی نیابی

تو ویک تنه غربت و وحش صحرا

که از مرغ خانه نوائی نیابی

چو عیسی که غربت کند سوی بالا

تو چون نام چوئی ز نان جوی بگسل

که جم را به مور اقتدائی نیابی

ببین همت سنگ آهن ربا را